Ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος τῆς 3ης Φεβρουαρίου 2006 (τ. 1629), ἀναφέρει σχετικὴ ἀπόφαση τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν Δογματικῶν καὶ Νομοκανονικῶν Ζητημάτων ποὺ τὴν γνωστοποίησε τὴν 26ην Ἰανουαρίου.

Ἡ ἀπόφαση ἔχει ὡς ἐξῆς (ἀντιγράφουμε ἀπὸ τὸν Ο.Τ.):

«Ἡ διόρθωση τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου ἔγινε, γιὰ νὰ συμβαδίζει ἡ Ἐκκλησία μὲ τὰ πολιτικὰ θέσμια καὶ νὰ μὴ ταλαιπωροῦνται τὰ τέκνα Της. Κάνοντας αὐτὴ τὴν προσαρμογὴ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία δὲν ἔκανε τίποτα περισσότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἐφαρμόσει τὸν ΛΗ' Κανόνα τῆς Πενθέκτης Συνόδου, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο, "τοῖς πολιτικοῖς καὶ δημοσίοις τύποις καὶ ἡ τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων τάξις ἀκολουθείτω". Ἄλλες Ἐκκλησίες ποὺ δὲν εἶχαν πρόβλημα συνεργασίας μὲ τὴν Πολιτεία, κράτησαν τὸ Ἰουλιανὸ Ἡμερολόγιο, χωρὶς νὰ διακόψουν τὴν κοινωνία τους μὲ τὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Εἴμαστε συνεπῶς ἑνωμένοι μὲ τὴν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, μὲ τὴν Μοναστικὴ Πολιτεία τοῦ Ἁγ. Ὅρους, μὲ τὴν Ἱ.Μ. Ἁγ. Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ καὶ μὲ τὶς Σλαβικὲς Ἐκκλησίες ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ μὴ διορθωθὲν Ἰουλιανὸ Ἡμερολόγιο. Συλλειτουργοῦμε καὶ συμπροσευχόμεθα τόσο στὶς νέες ὅσο καὶ στὶς παλαιὲς ἡμερομηνίες, χωρὶς κανένα ἀπολύτως πρόβλημα, γιατὶ τὸ ἡμερολόγιο εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο καὶ τίποτε περισσότερο. Ἀκόμη, ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει δεχτεῖ καὶ εὐλογήσει καὶ τὴ λειτουργία Ἐνοριῶν, ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ μὴ διορθωθὲν Ἰουλιανὸ Ἡμερολόγιο. Αὐτὴ τὴν τόσο ἁπλῆ ἀλήθεια δὲν μπόρεσαν ἢ δὲ θέλησαν νὰ ἐννοήσουν ὁρισμένες ὁμάδες ἀδελφῶν μας. Δὲν ἐμπιστεύτηκαν τὴ Μητέρα Ἐκκλησία, ἀλλὰ "διέρρηξαν τὸν Ἄρραφον Χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ". Κυριάρχησε μιὰ περίεργη λογικὴ τῆς ἀτομικῆς ἐπιλογῆς καὶ ὄχι τῆς συλλογικῆς πορείας κάτω ἀπὸ τὴ Σκέπη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ συνέχεια ἦταν ἀναμενόμενη. Ἀκολούθησαν τοὺς Προτεστάντες, τοὺς ὁποίους ὑποτίθεται πολεμοῦν. Ἡ πολυδιάσπασή τους δὲν ἀποτελεῖ πλέον ἔκπληξη. Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία δέχεται πολλὲς αἰτήσεις ὀργανωμένων ὁμάδων Παλαιοημερολογιτῶν καὶ πολὺ περισσότερες μεμονωμένων προσώπων, ποὺ ἐκφράζουν τὸν πόθο ἐπανόδου στοὺς κόλπους Της.

Τὰ Μυστήρια τῶν Παλαιοημερολογιτῶν θεωροῦνται ὡς μὴ γενόμενα καὶ θὰ πρέπει νὰ ἐπαναλαμβάνεται ἐξ ὑπαρχῆς. Τοῦτο ἰσχύει καὶ προκειμένου περὶ μιᾶς ὁμάδας ἀδελφῶν, ποὺ ζήτησαν ἐπανένταξη μετὰ τοῦ "Ἱερέως" των στὴν Ἐκκλησία. Τὰ στοιχεῖα ποὺ προσκομίσθησαν στὴν Ἱ. Σύνοδο γιὰ τὴν Κανονικότητα τῆς Ἱερωσύνης τοῦ Ἱερέως δὲν εἶναι ἐπαρκῆ. Ἔχουμε συνεπῶς ἀμφισβήτηση τῆς Χειροτονίας καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ ἰσχύει ἡ μὲ ἀρ. 1027/6367/765/21-6-1996 Ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ Χειροτονία πρέπει νὰ τελεῖται ἐξ ὑπαρχῆς ἀπὸ Κανονικὸ Ἐπίσκοπο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τὸ ἴδιο θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχύσει καὶ γιὰ τὸ Βάπτισμα τῶν μελῶν τῆς ὁμάδας αὐτῆς. Ὅμως ἡ Ἱ. Σύνοδος, κατ' ἄκραν ἐπιείκιαν καὶ ἐφαρμόζοντας τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Οἰκονομία, δέχτηκε φιλανθρώπως τὴν εἰσδοχὴ τῆς Ὁμάδος στὴν Ἐκκλησία διὰ Χρίσεως Ἁγίου Μύρου. Ἡ Ἱ. Σύνοδος προχώρησε σὲ ἕνα ἀκόμη βῆμα, ἄξιο ἀναφορᾶς. Ἐπέτρεψε στὴν ὁμάδα αὐτὴ τὴ χρήση τοῦ μὴ διορθωμένου Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου, ὥστε νὰ μὴ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὶς συνήθειές τους ἡλικιωμένα κυρίως πρόσωπα».