Μηνύματα τῆς πρῶτης σελίδας
| εἰς ἕκαστον ἀγῶνα κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐπιθυμίας, ἡ ἀρχὴ γίνεται ἐκ τοῦ κόπου τῆς νηστείας καὶ τῆς ἀγρυπνίας, καὶ μάλιστα εἰς ἐκεῖνον ὅστις γίνεται πρὸς τὴν ἔνδον ἁμαρτίαν --Ἀββᾶς Ἰσαάκ. |
|
Ἕως οὗ προσευχὴν ἐναργῆ [καθαρή] οὐ
κεκτήμεθα,
τοῖς γυμνάζουσι τὰ νήπια βαδίζειν ἐν προοιμίοις ἐοίκαμεν.
Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος |
|
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος θέλησε κάποτε νὰ ἑορτάσῃ τὴν ἀνάμνησι τῆς
ἡμέρας τῆς χειροτονίας του στὸ ἀξίωμα τοῦ Πατριάρχου καὶ θὰ ἔκανε
τραπέζι. Λέει στὸν διάκονό του: «Κοίταξε, παιδί μου, βρὲς δώδεκα
πεινασμένους ἀνθρώπους καὶ φέρε τους ἐδῶ νὰ τοὺς κάνουμε τραπέζι καὶ νὰ
γιορτάσουμε τὴν ἡμέρα τῆς Πατριαρχείας μου».
Γέροντος Ἐφραῖμ Φιλοθεΐτου, Ἡ Τέχνη τῆς Σωτηρίας, |
|
«Τὸ σήμερον ἰσχῦον Τυπικὸν στὴν
Ἐκκλησία μας εἶναι τὸ τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας Τυπικὸν τὸ
καταρτισθὲν ὑπὸ Γεωργίου Βιολάκη. Ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ Ἱεροσολυμιτικοῦ
τυπικοῦ (ς’ αἰών μ.Χ.) καὶ τοῦ τυπικοῦ τοῦ πρωτοψάλτου Κωνσταντίνου
(1838). Φρονοῦμεν ὅτι ἡ ἀκριβὴς τήρησις τοῦ ἐν λόγῳ τυπικοῦ ἐξασφαλίζει
τὴν συνέχειαν τῆς παραδόσεως καὶ τὸν ἁγιώτατο σκοπὸ τῆς λατρείας. Καὶ
τοῦτο, διότι νεωτερίζουσες τάσεις πολλῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν θεολόγων
καὶ ἱεροψαλτῶν ἀπειλοῦν αὐτὴν ταύτην τὴν οὐσίαν καὶ τὸν σκοπὸν τῆς
λατρείας, ἀφοῦ ὁ τύπος τῆς λατρείας παρεδόθη ὑπὸ τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ.
Ποιοῦμεν ἔκκλησιν πρὸς ὅλους τοὺς διακονοῦντας τὴν θείαν
λατρείαν νὰ μὴ μετακινήσουν
αἰώνια ὅρια ἃ ἔθετο οἱ
πατέρες».
|
Πολυέλεος
Λόγον ἀγαθόν
. . .ψαλλόμενος στὶς Θεομητορικὲς Ἑορτές, εἰς τὴν ἀκολουθίαν τοῦ Ὄρθρου, κατὰ τίς 7:30 ὅταν οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς ἔχοντας ἤδη ἀκούσει τὴν καμπάνα τῆς Ἐκκλησίας, γυρίζουμε πλευρὸ κοιμώμενοι ὑπὸ τὸ νανούρισμα τοῦ δαίμονος τῆς ἀκηδίας... Πρέπει οἱ ἅγιοι ἱερεῖς νὰ λένε (μετὰ κηρύγματος) νὰ ἔρχεται ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν ἀρχὴ στὴν Ἐκκλησία (τοὐλάχιστον τὶς Κυριακές). Στοὺς σινεμάδες καὶ στὰ θέατρα πᾶνε πρὶν ἀρχίσει τὸ ἔργο. Ποὺ κοσμικὸ ἔργο, ποὺ θεία λατρεία; Ποὺ «ἠθο»ποιοί, ποὺ ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης; Θεέ μας, Σὲ λατρεύουμε οἱ ἀχάριστοι μὲ τὰ λόγια, ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας μὲ τὰ λόγια, καὶ στὴν Ἐκκλησία Σου τρεῖς ὥρες τὴν Κυριακὴ δὲν μποροῦμε νὰ κάτσουμε... |
|
Πῶς μπαίνουμε στὸν
Ἱερὸ Ναό: Μετὰ τὴν προσκύνηση τῶν Ἁγίων εἰκόνων, καὶ τὸ ἄναμμα τῶν κεριῶν, ἀθόρυβα, χωρὶς νὰ ὁμιλοῦμε, χωρὶς νὰ χαιρετοῦμε ἢ πολὺ χειρότερα ν' ἀσπαζόμαστε τοὺς γνωστοὺς ποὺ βλέπουμε μέσα στὸ Ναό, πηγαίνουμε οἱ ἄνδρες στὰ δεξιὰ καὶ οἱ γυναῖκες στὰ ἀριστερά. |
|
ἀπὸ τὸν βίον τοῦ
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος
Μικρὸς Εὐεργετινός, Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, σ. 141-142. |
| «εἰς τὸ ἕτερον μέρος οἱ λαϊκοὶ καθεζέσθωσαν μετὰ πάσης ἡσυχίας καὶ εὐταξίας, καὶ αἱ γυναῖκες κεχωρισμένως καὶ αὐταὶ καθεζέσθωσαν σιωπὴν ἄγουσαι», [Διαταγαὶ Ἀποστόλων Β', ΝΖ' 14-16] |
|
Οἱ μεικτὲς χορωδίες, οἱ ἐπιτηδευμένες τετραφωνίες, τὰ γεμάτα συναίσθημα μελίσματα, τὰ ἐκκλησιαστικὰ τραγουδάκια ποὺ δὲν ἔχουν καθιερωθεῖ ὡς λειτουργικοὶ ὕμνοι, ὅπως τὸ ῾Αγνὴ Παρθένε Δέσποινα ἢ τὸ Ἕνας εἶναι ὁ Κύριος, δεύτερη εἶναι ἡ Παναγιὰ καὶ τὰ συναφῆ, ὅπως καὶ κάθε αὐθαίρετη καινοτομία, ἀπαγορεύονται ἀπὸ τὴν λατρεία στὴ Μητρόπολή μας. |
|
Τὸ κλείσιμο τοῦ καταπετάσματος τῆς ὡραίας πύλης κατὰ τὴν ὥρα τοῦ κοινωνικοῦ, ποὺ διατηρήθηκε μέχρι σήμερα στὶς ἐνορίες, ἔχει τὸ ἔρεισμά του σὲ ἀρχαία λειτουργικὴ συνήθεια, ὅπως μαρτυρεῖται ἀπὸ τὴν πράξι τῶν μοναστηρίων καὶ τῶν σλαβικῶν Ἐκκλσιῶν, ἀκόμη καὶ τῆς ἀρμενικῆς «ἐκκλησίας» καὶ ὅπως μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ μερικοὺς παλαιοὺς κώδικας. Ἰωάννου Μ. Φουντούλη, Ἀπαντήσεις εἰς λειτουργικὰς ἀπορίας, σ. 106 |
|
«Ὅταν περιφρονοῦμε τὴν ποιμαντικὴ ποὺ δίδαξαν οἱ Ἅγιοι, τότε ζοῦμε μιὰ ἐκκοσμικευμένη ποιμαντικὴ καὶ εἴμαστε ἐκκοσμικευμένοι Κληρικοί, καὶ φυσικά, ὅπως εἴδαμε πιὸ πάνω, μιὰ τέτοια ἐκκοσμικευμένη Ἱερωσύνη καὶ ἐκκοσμικευμένη ποιμαντικὴ, ὄχι μόνον δὲν σώζει, ἀλλὰ δημιουργεῖ σκάνδαλα στὴν Ἐκκλησία»
|
|
Διὰ τὸν Ἀ. Σμέμαν:
«Τὸ δὲ χειρότερον πάντων εἶναι, ὅτι θεολόγοι συνάδελφοι καὶ κληρικοὶ τῆς περιωπῆς τοῦ A. Schmemann καὶ τοῦ J. Meyendorff συναπήχθησαν δεινῶς εἰς τὸ ἀνατρεπτικὸν καὶ καταλυτικὸν πάσης τάξεως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐπαναστατικὸν τοῦτο ρεῦμα. Καὶ ὁ μὲν πρῶτος ἀνέλαβε διὰ θεωριῶν, ὡς θὰ ἴδωμεν, ἀσυστάτων νὰ ὑπερασπίσῃ αὐτό, ἀμφότεροι δὲ παρεσύρθησαν εἰς ἐνεργείας καταλυούσας ἀσεβῶς καὶ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν τῆς Ἐκκλησίας».
|
|
Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω μερικοὺς Κληρικοὺς ποὺ ἀσχολοῦνται περισσότερο μὲ τὴν εἰκόνα, τὴ φωτογραφία, τὴν εἴδηση, τὴν ἐπικοινωνιολογία, τὴν ἐξωτερικὴ δράση καὶ ἀφήνουν ἀβοήθητο τὸν ἄρρωστο καὶ πονεμένο ἄνθρωπο. |
|
«Σᾶς παρακαλῶ, Ἅγιοι ἱερεῖς: νὰ φροντίζετε διὰ τοὺς κοσμικοὺς· πῶς νὰ σωθοῦν. Ὁμοίως πάλι, σεῖς οἱ κοσμικοί, νὰ τιμᾶτε τοὺς ἱερεῖς σας. Καὶ ἂν τύχει ἕνας ἱερέας καὶ ἕνας βασιλέας μαζί, τὸν ἱερέα νὰ προτιμήσεις. Καὶ ἂν τύχει ἕνας ἱερέας καὶ ἕνας Ἄγγελος μαζί, τὸν ἱερέα νὰ προτιμήσεις· διότι ὁ ἱερέας εἶναι ἀνώτερος καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους. Ἐγὼ ἔχω χρέος ὅταν ἀπαντήσω ἱερέα, νὰ σκύψω, νὰ τοῦ φιλήσω τὰ χέρια καὶ νὰ τὸν παρακαλέσω, νὰ παρακαλεῖ τὸν Θεὸν διὰ τὰς ἁμαρτίας μου».
Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός,
Διδαχή Γ' |
|
«Τῶν ἐκκλησιῶν μὴ ἀπολειπώμεθα» Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, PG 49, 346 |
|
«Οὐ μόνον εἰσὶν οἱ Λατῖνοι σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί· καὶ τοῦτο παρεσιώπησέν το ἡ ἐκκλησία ἡμῶν, διὰ τό, τὸ γένος εἶναι ἐκείνων πολὺ καὶ ἰσχυρότερον ἡμῶν. ἡμεῖς δὲ οὐ δι’ ἄλλο τι ἐσχίσθημεν αὐτῶν, εἰ μὴ ὅτι εἰσὶν αἱρετικοί», Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός. |
|
«Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς νὰ μετέχουν εἰς ἐκκλησιαστικὸν Ὀργανισμὸν ὅπου ἐξοβελίζεται ἡ Ἁγία Τριάς;»
|
|
«...δίκαια ἐγένοντο παράπονα περὶ τοῦ ἐν τε τοῖς ἱεροῖς ναοῖς καὶ ταῖς ἄλλαις ἱεροπραξίαις ἐν χρήσει ὄντος κηροῦ, ὅν παρατόλμως καὶ θεοκαπήλως οἱ τοῦτον ἐμπορευόμενοι ἐπὶ τοσοῦτον ἐνόθευσαν, ὥστε, ἀντὶ φωτὸς ἱλαροῦ, καπνοῦ δυσώδους ἐμπίπλησι τοὺς ἱεροὺς ναούς. [...] οἱ μὲν ἐκ τῆς τοῦ ἱεροῦ κλήρου τάξεως παραγγέλεσθε ἵνα προσέχητε αὐστηρῶς, ὅπως μὴ τοιοῦτος νενοθευμένος καὶ μεμολυσμένος κηρὸς προσφέρηται εἰς τὰ τῆς θείας καὶ ἱερᾶς λατρείας·...».
|
|
«...αὕτη [ἡ Ι.Σ.Ι.] δὲν δύναται νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τὴν εἰσαγωγὴν τῆς τετραφώνου εὐρωπαϊκῆς μουσικῆς· καθότι, τούτου γενομένου, ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἰσάγεται ἔκφυλόν τι, ἀλλότριον καὶ ὄζον Δυτικισμοῦ, ἡ περὶ ἧς ὁ λόγος τετράφωνος μουσική...»
|
|
«Ὅσα καλὰ μπορεῖτε, νὰ τὰ κάνετε· κανένα νὰ μὴ περιγελάσετε, κανένα νὰ μὴ κλέψετε, σὲ κανένα νὰ μὴν εἰπῆτε ψέματα, κανένα νὰ μὴ περιφρονήσετε, κανένα νὰ μὴ μισήσετε. Νὰ μὴ παραλείπετε τὸν ἐκκλησιασμό, νὰ δείχνετε συμπόνοια στοὺς πτωχούς, κανένα νὰ μὴ σκανδαλίσητε. Σὲ ξένο πρᾶγμα καὶ σὲ ξένη γυναῖκα νὰ μὴν πλησιάσετε. Ἀρκεσθῆτε στὴν ἰδική σας γυναῖκα. Ἐὰν ζῆτε ἔτσι, "οὐ μακράν ἐστε τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν"»
[Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, Λόγος Α' 38] |
|
«Ἅπαντα τὰ παρὰ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν, καὶ τὴν διδασκαλίαν, καὶ ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καὶ ἀοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, ἢ μετὰ τοῦτο πραχθησόμενα, Ἀνάθεμα»
[ἐκ τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Ζ' Συνόδου] |
|
«Τοῖς μὴ πίστει καθαρᾷ, καὶ ἁπλῇ καὶ ὁλοψύχῳ καρδίᾳ τὰ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν καὶ Θεοῦ, καὶ τῆς ἀχράντως Αὐτὸν τεκούσης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ τῶν λοιπῶν Ἁγίων ἐξαίσια θαύματα δεχομένοις, ἀλλὰ πειρωμένοις ἀποδείξεσι καὶ λόγοις σοφιστικοῖς ὡς ἀδύνατα διαβάλλειν, ἢ κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς παρερμηνεύειν, καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν γνώμην συνιστᾶν, Ἀνάθεμα»
[ἐκ τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Ζ' Συνόδου] |
|
«Καὶ ὄχι μόνον αὐτό. Ὡς ἦταν φυσικόν, ἐπροχώρησαν καὶ σὲ μία δευτέρα καινοτομία, τελοῦντες τὴν Θεία Λειτουργία "κατ' ἐνώπιον τοῦ λαοῦ", ὡσάν νὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ συμμορφωθοῦν στὶς αποφάσεις τῆς Β' Βατικανείου συνόδου. Διερωτᾶται κανείς, πῶς ἀγνοήθηκε καὶ πάλιν ἡ Ἀποστολική Παράδοσις, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπιστημονικὲς μελέτες..., ποὺ ἀπέδειξαν ἀνιστόρητη τὴν σχετικήν ἀπόφασι τῆς Β' Βατικανείου συνόδου;»
|
|
«Στὴν πρώτη Ἐνορία ποὺ ὑπηρέτησε ἐνορίτες του ἦταν κάποιοι πρόσφυγες μὲ λεπτομερειακὴ γνώση τοῦ τυπικοῦ καὶ φανατικὴ προσκόλληση στὶς διατάξεις του. Κάποτε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοῦ εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ διώξει τὸν νέο ψάλτη ποὺ προσέλαβε στὴν Ἐκκλησία, γιατὶ ἦταν αἱρετικός. Αἵρεσή του ἦταν τὰ λάθη ποὺ ἔκανε στὴν τυπικὴ διάταξη τῶν ἀκολουθιῶν. Ἔτσι ἀπὸ τὸ ποίμνιό του διδάχθηκε τὴν ἀκριβὴ τήρηση, ἀλλὰ σὲ μεγάλο βαθμὸ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ τυπικοῦ».
|
|
...ἐπιμένω ὅτι ἡ ἀνάγνωση τῶν εὐχῶν τῆς θείας Λειτουργίας, ἀκόμη καὶ τῆς εὐχῆς τῆς ἀναφορᾶς, δὲν πρέπει νὰ γίνεται εἰς ἐπήκοον πάντων, ἀλλὰ ὡς πρὸς τοὺς συμπαρισταμένους Κληρικούς οἱ εὐχὲς νὰ διαβάζωνται "χαμηλοφώνως", ὥστε ὅλοι οἱ Κληρικοὶ νὰ συμμετέχουν στὰ τελούμενα καὶ τὰ λεγόμενα, ὡς πρὸς τὸν λαὸ δὲ νὰ θεωροῦνται "μυστικῶς"...
...πρέπει νὰ προσέχουμε μήπως τὸ "χαμηλοφώνως" μὲ τὴν ὕπαρξη τῶν μεγαφωνικῶν ἐγκαταστάσεων γίνεται "μεγαλοφώνως", πράγμα τὸ ὁποῖο ἀνατρέπει καὶ τὴν ἐπικρατήσασα λειτουργικὴ παράδοση καὶ τὴν θεολογία τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας...
|
|
«Ἀπατᾷς σαυτόν ἄνθρωπε· εὔξασθαι μὲν γὰρ καὶ ἐπὶ τῆς οἰκίας δυνατόν, οὕτω δὲ εὔξασθαι ὡς ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀδύνατον» Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, PG 48,725. |
|
«Ἡ Νέα Ἐποχὴ δὲν θέλει νὰ
ἀδειάσουν οἱ Ἐκκλησίες, ἀλλὰ νὰ γεμίσουν. [π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, τ. 47, σ. 8] |
|
«Αἱ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαι
οἶκοι προσευχῶν λέγονται, [Βαλσαμών εἰς τὸν ΟΕ'. καν. τῆς ἐν Τρούλλῳ Συνόδου] |
|
Ποὺ ἀκούστηκε (!) Ἱερέας ἐν Ἑλλάδι νὰ λέει μετὰ τὸ «Δι' εὐχῶν»: |
|
Πάθη ὀλέθρια ψυχῆς, ἡδονὰς θανατηφόρους νηστεία θανατοῖ, καὶ τῷ ὄντι ἐν καταστάσει ποιεῖ, καρδίας ὁρμὰς καὶ κινήματα· ταύτην οὖν ἐν πίστει, δεξώμεθα προθύμως [Τετάρτη τῆς Τυρινῆς εἰς τὸν Ὄρθρον, ᾠδή η' - Ἁγίου Ἀνδρέου Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης] |
|
Ὁ νοῦς πράγματι χρονίζων αἰσθητῷ, πάθος ἔχει πάντως πρὸς αὐτό· οἷον ἐπιθυμίας, ἢ λύπης, ἢ ὀργῆς, ἢ μνησικακίας· καὶ εἰ μὴ τοῦ πράγματος ἐκείνου καταφρονεῖ, τοῦ πάθους ἐκείνου ἐλευθεροῦσθαι οὐ δύναται. [P.G. 90, 984] Ὁ τὴν μητέρα τῶν παθῶν ἀποβαλὼν φιλαυτίαν, καὶ τὰ λοιπὰ εὐχερῶς σὺν Θεῷ ἀποτίθεται· οἷον ὀργήν, λύπην, μνησικακίαν, καὶ τὰ ἑξῆς· ὁ δὲ ὑπὸ τοῦ πρώτου κρατούμενος, ὑπὸ τοῦ δευτέρου, κἂν μὴ θέλῃ, τιτρώσκεται. Φιλαυτία δέ ἐστι, τὸ πρὸς τὸ σῶμα πάθος. [P.G. 90, 985] Νοῦς Θεῷ συναπτόμενος, καὶ Αὐτῷ ἐγχρονίζων διὰ προσευχῆς καὶ ἀγάπης, σοφὸς γίνεται καὶ ἀγαθὸς καὶ δυνατὸς καὶ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων καὶ μακρόθυμος· καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, πάντα σχεδὸν τὰ θεῖα ἰδιώματα ἐν ἑαυτῷ περιφέρει. Τούτου δέ ἀναχωρῶν [Fr. ἀποχωρῶν], καὶ τῶν ὑλικῶν προσχωρῶν, ἢ κτηνώδης γίνεται φιλήδονος γεγονώς· ἢ θηριώδης, διὰ ταῦτα τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενος. [P.G. 90, 1001] |
|
- Τὶ γίνεται ὁ κόσμος; - Ὁ κόσμος, Γέροντα, ξέφυγε πολὺ ἀπὸ τὸν Θεό, δὲν Τὸν θυμᾶται καθόλου καὶ οὔτε ζῆ Θεοπρεπῶς. Ἄδειασαν οἱ Ἐκκλησιὲς καὶ γέμισαν ὅλα τὰ στέκια τοῦ διαβόλου. Ἔφυγε ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς καὶ γέμισε τὰ ψυχιατρεῖα. Ἔχει ἄγχος ἀπὸ τὶς δουλειὲς καὶ οἱ ἀπασχολήσεις του εἶναι ὅλο γήϊνες. Μόνο ἐφημερίδες διαβάζουν οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔχουν ἄγνοια τῆς Γραφῆς. Ὧρες ὁλόκληρες παρακολουθοῦν τὶς προβολὲς τοῦ Σατανᾶ, ποὺ τοὺς ἀποκοιμίζουν καὶ δὲν βλέπουν τὴν ζωὴν τῶν Ἁγίων... Ὤ ὁ ταλαίπωρος κόσμος, εἶπε ὅ ἅγιος ἀσκητής. Τὸν κυβερνᾶ ὁ Σατανᾶς! Φέρνει καθημερινὰ περιπτώσεις καὶ γεγονότα γιὰ νὰ τοῦ κλέβη τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐνθύμησι τοῦ Ἰησοῦ. Νὰ παύση νὰ βλέπη τὸν ἑαυτό του καὶ τὶς ἐσωτερικές του πληγές. Ἀντικείμενο τοῦ ἐνδιαφέροντος νὰ εἶναι οἱ ἄλλοι καὶ ὄχι ὁ ἑαυτός του. Αὐτὴ ἡ φυγὴ δημιουργεῖ καὶ τὸ ἄγχος ποὺ εἴπατε προηγουμένως. Ὁ Ἀδὰμ ἁμάρτησε, κρύφτηκε, ἔφυγε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἦλθαν ἔπειτα ὅλα τὰ δεινά. Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ οἱ ἄνθρωποι. Προσεύχομαι ἐκτενῶς γιὰ τὴν σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. "Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με καὶ τὸν κόσμον σου". |
| Εἴ τις
Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος, ἢ Ὑποδιάκονος, ἢ
Ἀναγνώστης, ἢ Ψάλτης, τὴν ἁγίαν Τεσσαρακοστὴν οὐ νηστεύει, ἢ
Τετράδα, ἢ Παρασκευὴν, καθαιρείσθω. Ἐκτὸς εἰμὴ δι' ἀσθένειαν
σωματικὴν ἐμποδίζοιτο. Ἐὰν δὲ λαϊκὸς ἦ, ἀφοριζέσθω. Κανὼν ΞΘ' τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων |
|
Τὸ δηλητήριον
τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τὸ φέρνουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μερικοὶ
θεολόγοι καὶ κληρικοὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, ποῦ πήγανε νὰ σπουδάσουν
μὲ ὑποτροφίες. [...] χώνονται μέσα στὴν Ἐκκλησία,
στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ σὲ ὑψηλὰ ἀξιώματα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, εἴτε
Πατριάρχαι, εἴτε Ἀρχιεπίσκοποι, εἴτε Μητροπολῖται, εἴτε
κληρικοί, εἴτε Ἱερομόναχοι, εἴτε μοντέρνοι Θεολόγοι, ἐργάζονται
μὲ τὰ φιλενωτικὰ μειδιάματά τους διὰ τὴν
ἐκπόρθησιν τῆς
Ὀρθοδοξίας. Ἀρχιμ. Χαραλ. Δ. Βασιλόπουλου, Ὁ Οἰκουμενισμὸς χωρὶς Μάσκα, Ἐκδ. Ο.Τ., 1972, σ. 171. |
|
Ἐμεῖς, ποτὲ δὲν θὰ κάμωμε τὴν Ἐκκλησία μας κομμάτια: παρέες, ὁμαδοῦλες σχισματικές. Νὰ μὴν ἐπιτρέψει ὁ Κύριος νὰ καταντήσωμε σὲ τέτοιο κρῖμα καὶ σὲ τέτοιο χάλι θλιβερό! Ὅσες καὶ ἂν εἶναι οἱ ἁμαρτίες μας, νὰ μὴ τὸ ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς καὶ Κύριος, τέτοιο φρικτὸ κακὸ νὰ πάθωμε. Γιατί, ἄνθρωπε, ἀποκόβεσαι ἀπὸ τὴν ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ;Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει, δὲν εἶχε ποτέ, οὔτε κηλίδα, οὔτε σπίλο ἢ ρυτίδα. Ἀνθρώπων εἶναι τὰ ὅποια λάθη! Σχίσμα στὴν Ἐκκλησία; Γιατί; Ποτέ. Ποτέ. Καὶ ἂν χρειάζεται, οἱ παραβάτες τῶν ἱερῶν κανόνων νὰ τιμωροῦνται αὐστηρά! Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης (ἀπὸ τὸ Ἡμερολόγιο 2005 τῆς Ἱ.Μ. Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης) |
|
"Μασῶνοι, λοιπόν, ἀκόμη καὶ μὲ
ράσα,
ἀγωνίζονται νὰ μᾶς ὀδηγήσουν στὴν "Ἕνωσι τῶν <Ἐκκλησιῶν>"
καὶ κατόπιν στὴν "Ἕνωσι τῶν Θρησκειῶν". Ἀρχιμ. Χαραλ. Δ. Βασιλόπουλου, Ὁ Οἰκουμενισμὸς χωρὶς Μάσκα, 1972, σ. 106. |
|
"Ὁ
Οἰκουμενισμός, κατασκεύασμα Μασωνικό, ζητεῖ νὰ ἰσοπεδώση
ὅλες τὶς Θρησκεῖες, νὰ τὶς ζυμώση μέσα στὸ ἴδιο ζυμωτήρι, γιὰ νὰ
ἐτοιμάση σιγὰ-σιγὰ τὴν πάστα τῆς θρησκευτικῆς ἀδιαφορίας,
πρόδρομο-σύμπτωμα τοῦ Ἀντιχρίστου". Ἀρχιμ. Χαραλ. Δ. Βασιλόπουλου, Ὁ Οἰκουμενισμὸς χωρὶς Μάσκα, 1972, σ. 70. |